Opstijgers ON TOUR

Zaterdag 23 juni, Raadhuisplein, Nistelrode, 06.30, De Brouwershoeve. Het moment was eindelijk daar. Muziekkapel "De Opstijgers", zonder enige bescheidenheid mag ik wel zeggen: "De Kapel van Nistelrode", verzameld zich in het clubhuis, daar waar vroeger de Brouwer zijn noeste arbeid verrichte! Vrijwel alle leden, aangevuld met enkele charmante jongedames en enkele zogenaamde "crew" leden, in goed Nisserois: sjouwvolk, maakte zich op voor "die abfahrt" naar Meiningen. De Brouwershoeve was geheel illegaal buiten openingstijden geopend maar op dit vroege tijdstip werd vooral koffie gedronken, veel koffie. Bijna iedereen was wel zo ongeveer op tijd op de voorzitter (ik noem geen namen maar het is familie van ondergetekende) na. Enkele leden werden weggebracht en uitgezwaaid door ouders. Zij waren duidelijk leden van de Fanfare want op dit vroege uur keken zij ook nog erg moeilijk. Ik heb ene Peter T. anders nog nooit koffie zien drinken. Alle instrumenten, koffers, weekendtassen en zooi werden buiten op het terras uitgesteld. De bus was mooi op tijd maar bij het zien van al die bagage reed de chauffeur weer aan om een grotere bus te gaan halen. Een half uur later dan gepland werd dan toch vertrokken. Het bagageruim was deze keer net groot genoeg, maar de meesten hadden nu wel twee stoelen voor zich ter beschikking. Van deze overvloed aan ruimte werd door velen gebruik gemaakt om nog even de ogen te sluiten. Onderweg werd een enkele keer de bus aan de kant gezet voor een sanitaire stop. Vooral ene Danny S. was een stevige zeikerd. Pas om klokslag 12 uur werd met smart het eerste biertje geopend. Ergens onderweg werden wij al ingehaald door een delegatie van de vriendenstichting van onze Fanfare.

Onder aanvoering van Herman Hermans kwamen wij aan op de plaats van bestemming. Wij konden meteen vooraan meelopen in een zogenaamde cultuurparade. Het was duidelijk dat de lange busreis velen geen goed had gedaan want de vonken sprongen er van af. Die Duitsers waren wel verrast door zo'n blaasgeweld. De cultuurparade bleek een karavaan van een tiental open vrachtwagens te zijn waarop een stel pubers op snoeiharde herrie stonden te eh……. dansen! Halverwege werd er haltgehouden op het grote plein in het centrum van de stad waar wij onder andere kennis maakten met de andere deelnemers van het Europese jeugdtreffen uit Tjechië en Hongarije. Tevens maakten wij kennis met onze begeleidster van dit weekend, Anja Schwarz. Een heel aardig en aantrekkelijk dame, vond ook Patrick J. Helaas voor hem bleek ze al een vriend te hebben! Na deze en andere optredens reed de karavaan weer verder. Ditmaal kregen wij ook een vrachtwagen aangeboden. Dat hadden ze beter niet kunnen doen want deze werd bijna afgebroken. Wij deden er nog maar een schepje bovenop en de toeschouwers keken hun ogen uit. Zo iets hadden ze nog nooit gezien en gehoord. De plaatselijke pers was ook lyrisch want de volgende dag stond er een groot artikel met foto in de krant. Na afloop van deze parade werd er eerst goed gegeten voordat er vertrokken werd naar onze slaapplaatsen in het "kulturhaus" in een plaatsje nabij Meiningen. Deze lokatie was ons nog bekend omdat bij een eerder bezoek enkele leden hier ook al de nacht hadden doorgebracht. In dit zelfde gebouw werd 's avonds (weer) het eindfeest van de lokale school gehouden.

Natuurlijk werd er door ons ook nog opgetreden en hierbij kwamen wij voor een verrassing te zijn. Die Duitsers blijken te kunnen stijldansen, ook op onze muziek. Dat hadden wij nog nooit gezien en het was schitterend om te zien hoe men reageert op onverwachte tempo wisselingen. Na afloop van dit optreden werden wij door Anja en haar vriend nog naar de berg met de voor velen bekende naam "Geba" gebracht waar men een groot vreugdevuur had ontstoken. Dit bleek al weer afgelopen te zijn. Bijna iedereen was weer weg en de natuurlijk weer aanwezige biertent was binnen korte tijd gesloten. Al snel keerden wij weer terug naar het schoolfeest waar nog veel gedronken en met enige moeite in het Duits slap en serieus geklets werd tot in de late uurtjes.

Zondagochtend verzorgden wij een concert samen met blaasgezelschappen uit Meiningen zelf, Tjechië en Hongarije. Evenals de anderen begonnen wij zeer serieus te musiceren waarbij Anja zich afvroeg of dat wij wel dezelfde kapel waren als de dag daarvoor. Maar de Hongaren en de Tjechen werden wat losser maar dat was voor ons nog niet genoeg. Onder de brandende zon gaven wij maar weer even een showtje weg. Als afsluiter werden er nog enkele nummers gezamenlijk gespeeld. Wij kenden beide nummers niet maar wij gaan wel ergens tussen staan om de partijen mee te lezen. Na afloop kon ene Remco S. het niet laten om een nummertje solo in te zetten. Men stond verbaasd te kijken maar het werd wel zeer gewaardeerd. Bij de aanwezige veldkeuken konden wij wat te eten krijgen, het welbekende "Gulashkanone". Een brakkig watertje met noedels, recht uit zo'n oude Duitse veldkeuken waar een dikke, zweterige Duitsers zo'n beetje boven hing. Het smaakte niet echt lekker, maar het zag er helemaal niet uit. Ik heb eerder genoemde Peter T. wel eens over zijn nek zien gaan en die "brokkenpizza" krijgt nog vijf sterren vergeleken met die noedelsoep. Anja was wel bereid om voor ons naar de McDonalds te rijden. Niet veel beter maar dat smaakte wel even zo lekker. 's Middags was het tijd voor de broodnodige beweging, het "spel zonder grenzen". De andere deelnemers aan het jeugdtreffen lieten het mooi afweten maar wij hebben ons zeer goed vermaakt. Verdeeld in verschillende groepjes hebben wij een aantal maffe spelletjes gedaan waarbij wij ons totaal niet aan de regels hielden. Bij de hindernis baan moesten wij proberen zoveel mogelijk water in een emmer aan de overkant van het veld te gieten. Dat werd natuurlijk proberen om zoveel mogelijk water in het publiek te gooien. Iedereen was na afloop nat tot aan de onderbroek maar met dat schitterende weer maakte dat ook niet veel uit. 's Avonds hebben wij nog een aantal nummers gespeeld in een grote tent waarna er op onze slaapadres nog wat te drinken stond te wachten.

Maandag hebben wij de hele ochtend en het begin van de middag weer op de "Geba" doorgebracht. Men is daar een "park" aan het aanleggen en wij konden meehelpen met o.a. het vlechten van een hutje. Dit was allemaal best wel interessant maar niet voor die vier, vijf uur. Wij waren daarom ook blij toen we konden vertrekken om af te dalen naar een meer. Wij waren natuurlijk te vroeg maar het was mooi weer en er lag een waterfiets, aan de ketting maar dat duurde niet lang, en roeiboten. Er kon en mocht alleen niet gezwommen worden maar dat wist niet iedereen. Als het de inzittenden maar niet lukt om een roeiboot om te laten slaan is het wel heel erg verleidelijk om in het water te duiken en hen een handje te helpen. Het water was alleen niet erg diep en dat heeft die heldhaftige zwemmer geweten. Ik noem geen namen maar ik ken desbetreffende persoon wel heel erg goed. Na afloop van dit zwempartijtje moest er natuurlijk gegeten worden. Het was allemaal zeer gezellig maar het was de hoogste tijd om afscheid te nemen en naar huis terug te rijden. Na Anja uitvoerig bedankt te hebben voor haar goede zorgen werd de thuisreis aanvaard. Moe maar zeer voldaan arriveerden we rond de half één weer in Nistelrode.

Kortom, het was een zeer geslaagd weekend. Wij willen volgend jaar wel weer naar Meiningen "abfahren"! Bij deze wil ik onze sponsoren bedanken voor hun financiële bijdrage, de leden van de vriendenstichting voor hun gezellige aanwezigheid en dan zal ik nog wel iemand vergeten.

We waren nog maar net op plaats van bestemming, of het feest barstte al los met een spetterende love-parade.

Een vrachtwagen was beter dan lopen, aangezien Meiningen niet klein is.

Op de vrachtwagen had Danny tijd genoeg om zijn eigen uit te sloven.

Maar van al dat spelen krijg je al gauw dorst en honger, hier zijn wij dus aan het eten met natuurlijk een Nederlandse Bavaria.

En hier allemaal even gek doen voor de foto.

Dit is een kant van de Opstijgers die je niet vaak ziet.

Maar ook sport en spel kwamen aan bod in dit weekend.

En natuurlijk waren er dan ook altijd mensen die vals speelden.

Dacht je vrij te hebben, moest er toch nog gewerkt worden. Hier zij een enkele Opstijgers een soort iglo van hout aan het bouwen.

Pieter en Patrick poseren hier bij een beeld dat compleet met de hand gesneden was.

En hier is Remco die stoer met een bos takken voorbij de niets vermoedende meisjes loopt.

En natuurlijk nog een groepsfoto samen met de buschauffeur en onze begleitster (allebei rechts).

Als de Opstijgers water zien, dan zijn ze niet meer te houden en komt van het één het ander.

En dit is hoe de kleine Opstijgers groot gebracht worden.

Ter afsluiting nog een leuke groepsfoto samen met onze begleitster Anja (met het tromvel in haar hand) en haar vriend Marcel daarnaast.