De Geschiedenis

In den beginne...

We schrijven het jaartal 1998, een week voor carnaval. In de late uurtjes van een weekend zitten aan de bar in een nisserois etablissement vier mannen te praten. Drie van hen zijn actief in de horeca in het betreffende etablissement (waarvan ook een passief muzikant) en een van hen is actief muzikant (en ook vaak actief aan beide kanten van de bar, maar dat terzijde). Het onderwerp gaat over de aankomende carnaval. Hoe het feest zal verlopen, wat er allemaal georganiseerd wordt en vooral ook hoe het met de muziek moet. Nistelrode is een dorp met vele muzikanten en vele groepen die muziek spelen. Maar het mist iets. Ergens valt er een gat in de muzikale omlijsting van het carnavalfeest. En dit gat moet opgevuld worden. Door een groep mensen. Als het kan een groep jonge mensen. Helemaal schitterend zou zijn, een groep jonge, enthousiaste mensen, die houden van een feestje en het musiceren zien als een roeping wat je doet voor je eigen plezier, maar vooral ook voor het plezier van de luisteraars om zo het enthousiasme wat in de muziek ligt over te brengen op de luisteraars wat dan tot gevolg een sfeer brengt die door iedereen, die aanwezig is benoemd zal worden tot een 'gezellige bende' of ook wel een 'mooi feestje'. Op deze avond dus, vindt de volgende dialoog plaats:
'Het is weer bijna carnaval. De blaaskapellen zijn weer druk aan het voorbereiden.'
'Ja, ze hebben het er maar druk mee.'
'Over kapellen gesproken. Zou jij misschien niet een paar mensen op kunnen trommelen om met carnaval wat gezelligheid te brengen.'
'Nou, dat is best wel te regelen. We maken er het beste van.'
Direct dacht hij aan een paar vrienden waarmee hij een jaar of anderhalf ervoor had geprobeerd om er een blaaskapel mee op te richtten. De ideeën en het enthousiasme waren toen heel groot. Maar doordat er alleen gerepeteerd werd en er geen vinger naar buiten werd gestoken om ook de rest van de bevolking blij te maken met de muziek, verzaakte het geheel en de een na de ander verliet om wat voor verschillende reden dan ook het repetitiehok in de loop van de weken. Deze jeugd moeten toch wel trek hebben in een herstart. Hopelijk zou hij beter verlopen, dan Fokker, maar dat terzijde.
Iets minder dan een week voor carnaval. Er wordt bladmuziek uit de kast gehaald, de instrumenten worden vaker dan een tot tweemaal in de week gebruikt en dat alles om zes dagen later een missie te volbrengen namelijk die van het volwaardig worden aangesproken als 'blaaskapel'. Dit beestje moet natuurlijk een naam krijgen. Na veel beraad en gebrainstorm komt daar dan eindelijk een naam opdoemen, die de hele waarde dekt:
DE OPSTIJGERS : THE NEXT GENERATION
Die carnaval werd er een groep neergezet, die met vol enthousiasme probeerde de sfeer in de residentie van carnavalsstichting de Wevers zo vrolijk en feestelijk mogelijk te maken en het lukte nog, ook. De carnaval was een groot succes!! Iedereen was te spreken over 'de nog wel jonge maar zeer talentvolle' blaaskapel. Ondanks de korte voorbereidingstijd ging alles goed en met de grote medewerking van 'Peter van de Akker en de zijnen' door ons ruimte en tijd te geven om te spelen en door het snel in kunnen springen voor het copiëren van partijen en ideeën werd het een vliegende start. Zelfs enkele leden van de Dûrzakkers droegen een steentje bij om het geheel wat voller te laten klinken. Hiervoor willen de Opstijgers deze mensen nogmaals hartelijk bedanken voor hun hulp, want dit steuntje hadden we hard nodig na de korte start de week ervoor. Niet alle leden van de Dûrzakkers waren het eens met de doelstellingen van de Opstijgers, maar het clubje heeft toch al een beetje bewezen dat het geen windeieren legt.
In de weken erna werd er druk door gerepeteerd en er werd druk vergaderd over hoe het nu allemaal een vervolg moest krijgen. Regels werden opgesteld, afspraken voor repetities en optredens werden gemaakt. Peter van de Brouwershoeve Wilde direct meehelpen met ruimte en zo werd de vrijdagavond de vaste repetitiedag op Raadhuisplein 9. Het repertoire werd uitgebreid en er kwamen meer jonge muzikanten bij, er gingen een aantal weg, maar het nettoresultaat was positief ten opzichte van voor de carnaval. De club werd groter en 'professioneler', als je dat zo bij blaaskapellen mag zeggen.
De Stichting Pinksterfestival zag ook wel iets in deze club jonge mensen en in de muziek die gemaakt werd en zij vonden het een goed idee om de Opstijgers financieel te steunen. Hiervoor moest wat handwerk verricht worden door alle leden waar iedereen veel plezier aan gehad heeft. De Stichting was zeer te spreken over het werk wat er was geleverd door de mensen en de Opstijgers waren zeer blij met de steun van de Stichting, want een goede financiële bodem is onontbeerlijk voor een dure hobby als muziek.
Vlak na de carnaval kwam c.c. Jeeminee vragen, of wij misschien met hun naar het Halfvastenbal in Zeeland en naar de Caribische optocht in Gemert wilden. Natuurlijk was er niemand die er bezwaar tegen had, en zo werd een band geschapen, die later nog veel gevolgen zou hebben. Deze uitstapjes verliepen overigens naar volledige verwachting van alle deelnemers aan de optochten. Er werden zelfs prijzen in de wacht gesleept met de carnavalswagen van Jeeminee en de Opstijgers kregen veel goede commentaren van de leden van Jeeminee.
De grote bekendmaking bij het nisserois volk wat niet van carnaval hield, volgde bij de laatste aflevering van 'As Brugman'. Een wereldberoemde talkshow over alledaagse dingen in de nisseroise buurt. Bekend van radio en tv in regio Bernheze. Speciaal voor dit optreden werd er een logo ontworpen, waar bodywarmers van gedrukt werden. Daar werd de naam 'blaaskapel de Opstijgers' omgedoopt in de misschien wel meer in de richting komende 'funkapel de Opstijgers'. Iedereen was verbaasd over het feit, dat er nog zo'n club bestaat in Nistelrode en snel kwamen er meer verzoeken voor optredens voor Open Dagen en dergelijken.
De contacten met Jeeminee werden sterker en de leden van de Opstijgers wilden ook allemaal lid worden van de carnavalsclub. De groep werd hechter en het enthousiasme nam toe. In de tijd dat er weinig optredens waren, werd er druk door gerepeteerd en in dezelfde tijd werd er begonnen aan een carnavalswagen. Geheel in het teken van de kapel werd het thema 'Carnaval klinkt ons als muziek in de oren!!'. Jeeminee werd dus versterkt met twaalf personen en de Opstijgers waren verzekerd van een aantal optredens per jaar meer en al een vaste schare 'fans'.
Eind november volgde een verzoek van de Carnavalsstichting om mee te gaan naar een uitwisseling in Volkel bij de Peelkonijnen. Meestal ging kapel Nie Te Geleuve uit Heesch, waar de Opstijgers ook zeer goede contacten mee heeft en waar al veelvuldig bladmuziek en ervaring mee is uitgewisseld, maar zij waren verhinderd voor die dag. Volgens verhalen moest dit één van de mooiere uitwisselingen zijn. En het werd ook een mooi feest. Helaas was bijna de gehele avond gevuld met protocol, waardoor er in de zaal zelf niet echt geblazen kon worden, maar de gang naast de zaal voldeed ook volledig aan onze lage eisen. Het werd daar dus een mooi feest en de Stichting was ook zeer te spreken over onze inzet bij het feest. Daarom volgde een uitnodiging voor de uitwisseling op 16 januari.
Het bouwen van de carnavalswagen ging voort en er werd met man en macht gewerkt om er een mooi geheel van te maken. Er werd veel lol gemaakt, maar ook veel geplakt en gelijmd en gelast en geschilderd.
Inmiddels was het 16 januari '99 geworden en vol goede moed en veel zin ging de club op reis. Het ging hard heuvelafwaarts richting Mariaheide. Daar aangekomen in het gat stond men stom verbaasd, of eigenlijk had men het een beetje kunnen verwachtten, voor een klein, maar dan ook echt, klein cafeetje. Het kon de pret echter niet drukken. Binnen aangekomen, bleek er een groot feest te zijn!! De avond werd goed gevuld met veel muziek en veel gerstennat (nieuwe spelling). Het werd een enorm feest in zo'n klein cafeetje. Mariaheide barstte bijna uit z'n voegen, maar de schik was er!! Wat niet iedereen had ingezien, en waar er één wel heel zeker van was, was dat deze avond nog een staartje zou krijgen! Het was heel, heel, heel gezellig geweest, als je begrijpt wat ik bedoel en José begrijpt het waarschijnlijk ook wel. Dus de bij de tweede pronkzitting in het Weversrijk had de club iemand van onder de heuvel erbij. Het was niemand minder en niemand meer dan Dirk 'met de lange Jan, (en wat hij daar allemaal mee kan???)' maar trompet spelen kon (en kan) hij zeker, dus de Opstijgers werden versterkt met een nieuw lid.
Maar de club bleef bij de tijd!! Er werd druk voorbereid op de komende carnaval!! Want daar moest het visitekaartje echt afgeleverd worden. Wat zou het resultaat zijn van een jaar lang repeteren en verder uitgroeien? Wat zouden de verwachtingen van de kijkers en luisteraars zijn? Zou de club daar aan kunnen voldoen? Allemaal vragen die iedereen bij de Opstijgers bezig hield. Het repertoire werd doorgelicht op bruikbaarheid en speelbaarheid en een selectie werd gemaakt voor de spannende vier dagen. Oude krakers werden aangehouden en nieuwe stukken werden aangescherpt om helemaal voorbereid te zijn.
Toen kwamen de dagen. Er werd sterk begonnen met de vrijdagavond, waarbij de carnavalswagen werd ingevierd. Er werd nog overwogen, of er een officiële zegening van de wagen erbij hoorde, maar de aanwezigen vonden het zonde van het flesje bier wat er kapot gegooid zou moeten worden. De zaterdagavond zou de start worden wat muziek betreft. En het werd een start. Eén lid kon helaas door omstandigheden niet aanwezig zijn, want deze had belangrijkere taken als Nar van het Weversrijk te voldoen. Maar ondanks dit gemis werd er volop geblazen en getrommeld en gebekkend. Allen werden verrast door het toch aanwezig zijn van hun 'verloren zoon' en het enthousiasme schoot het dak uit. Zondag werd het na de optocht een feestje in weer de Residentie. Helaas kon er met de optocht geen muziek gemaakt worden door de Opstijgers als kapel. Er was wel gevraagd door verschillende Wevers of er meer muziek in de optocht zou mogen, maar dit werd helaas belemmert door afspraken met de fanfare. Misschien is het een idee om de vijftig mensen, die muziek maken te verdelen in groepen over de optocht en laat het jeugdorkest ook hun deuntje meeblazen; eventueel op een kar. Maandag was het Jeeminee-dag en werd het kindermatinee mee georganiseerd. Het was dus een drukke dag zonder muziek. 's Avonds was het natuurlijk weer de tijd om noten te blazen! Dinsdags was een rustige dag in Nistelrode voor de Opstijgers. Want een nieuw lid krijgt men natuurlijk niet voor niets! Dus als tegenprestatie voor het meedoen met de carnaval en daarna werd Dirk bedankt door in Mariaheide de optocht te gaan bekijken en door daar een nootje of twee, drie te gaan spelen. Vrijdag werd de laatste dag van de zware dagen en deze afsluiting werd gevierd bij de buurman van Peter, bij het Pumpke. Daar zouden meerdere blaaskapellen aanwezig zijn, maar zij blonken uit in afwezigheid. Hierdoor kwamen de Opstijgers dubbel zo goed uit de verf en werden de laatste puffen eruit gestoten van de carnaval.
Maar hiermee is het verhaal niet uit. Zoals blijkt, heeft deze club nu een aardige wortel geschoten in het 'kapellen-bestaan' en het opstijgen is gebeurt. Maar natuurlijk zal deze groep nog verder doorstijgen om Nistelrode met nog meer muziek te vullen als het dorpje al heeft. Want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, wordt er altijd gezegd. En objectief beschouwd, er zit vrij veel jeugd in de Opstijgers, niet dan?

Wordt vervolgd...